وقتی با چند sms متوالی فهمیدم که حضور رهبر انقلاب را درجمع مسئولین استان خواهیم داشت، باورم نشد تا اینکه رفتم دانشگاه و با پرس و جو های متعدد شکم به یقین تبدیل شد. بله رهبر خواهد آمد ولی یک سوال همچنان در سرم پرسه می زد و بدجوری داشت افکارم را متوجه خود می کرد که آیا او را خواهم دید یا اینکه باید به شنیدن همین خبر اکتفا کنم . در همین حال و هوا بودم که با دیدن کارت ملاقات شوری در وجودم تلالو می کرد که گویی به تنها آرزویم رسیده ام، دیگر به دیدارش خواهم رسید و این بود که تا لحظه دیدار با تمام ذوق و شوق جوانی در پی رسیدن به آن لحظه بودم.

خلاصه آن روز فرارسید، روز موعود، سه شنبه 25/2/86 ساعت 9 ،دانشگاه فردوسی مشهد. البته ما هم مثل خیلی های دیگر از ساعت ها قبل از شروع مراسم در محل دیدار حاضر شدیم هرچی نباشد دیدار یار و تجدید میثاق است.اطراف دانشگاه فردوسی از لحظات آغازین صبح مملو از نیروهای انتظامی و سپاهی بود که خود باعث تعجب عده کثیری از رهگذران شده بود. مجوز ورودمان به مراحل مختلف بازرسی بدنی، همان یک تکه کارت کوچک آبی رنگ بود که عبارت کارت ملاقات را به یدک می کشید، بالاخره بازرسی ها به اتمام رسید!! و وارد صحن ورزشگاه شدیم. تزئینات دیوارهای آن با پرچم های جمهوری اسلامی فضای زیبایی را به ارمغان آورده بود. پسران در سمت راست ورزشگاه و دختران سمت چپ آن را پر کرده بودند، همه شاد و خوشحال لحظه شماری می کردند برای دیدن رهبرشان.

مداحی حاج احمد واعظی با آن صوت زیبایش غربت کوچه های مدینه را در خاطرمان زنده کرد ولی وقت اندک بود و چند دقیقه تا حضور رهبر انقلاب در جمع دانشجویان دانشگاه های مشهد نمانده بود... آن ها هم سپری شدند... همه چیز مهیا بود، همه آماده بودند تا رهبر آزاده شان را ملاقات کنند... سالن مملو از جمعیت شده بود... جایگاه خبرنگاران دیگر جای خالی نداشت... پرده آبی رنگ سالن کنار رفت... و او آمد... با همان آراستگی وسادگی همیشگی اش... ضربان قلب های جوانان این شهر در لابه لای شعارهایشان گم شده بود... هر کس به ظن خود با دیدن رهبرش ابراز احساسات می کرد. خنده- گریه، فریاد- سکوت،... تضادهایی بود که در آن لحظات به وقوع می پیوست و چه زیبا بود و نیز احساساتی که حتی تصویربرداران پرتجربه و دوربین های حرفه ای شان هم از بازگو کردن آن ها عاجز ماندند.

بعد از درددل های چندتن از جوانان خراسانی، همه سراپا گوش سپردن به صحبت های رهبرشان. ایشان در صحبت های خود از شیرین بودن حضورشان در میان دانشجویان این شهر که خاطرات دهه 50 را تداعی می کردند اشاره کرده و همچنین با قرائت یک بیت شعر صحبت های بازگو شده توسط نمایندگان دانشجویان را پاسخ دادند:

دلم از هیچ می لرزد دل یار است پنداری

                                          به مویی بسته است صبرم نغمه تاراست پنداری

رهبر انقلاب برای نخستین بار آن هم در مشهد بحث لزوم بازشناسی الگوی توسعه را عنوان کردند و به گرایشات غلط درباره پیشرفت پرداختند. جمعیت محو صحبت های رهبر بودند که با صدای اذان، ایشان فرمودند مجبورند بدلیل وقت نماز حرف های خود را نا تمام رها کرده و جمع بندی نمایند. اینجا بود که افسوس خوردم که چرا نباید برنامه ریزی هایمان آن چنان باشد که هر چیز را به وقت خود انجام دهیم. چه می شود هم صحبت های رهبرمان را کامل و جامع بشنویم و هم نماز جماعتی را به امامت ایشان اقامه کنیم (غنیمت بود!) ولی حیف که به هیچ یک نائل نشدیم... به قول معروف شاید وقتی دیگر.!!!

در انتها رهبر انقلاب با توصیه هایی به جوانان مشهدی صحبت های خود را پایان دادند که باعث شد بعضی ها که هنوز در چرت صبحگاهی به سر می بردند کمی به خود آمده و اگر شده است چند دقیقه ای را به بیانات رهبرشان گوش دهند. آخرین صحبت ایشان با دانشجویان دانشگاه های مشهد در خصوص فعالیت های ورزشی بود و اینکه چرا جوانان خوابیدن را بر کوهپیمایی که نیازی به پرداخت وجه ای هم ندارد ترجیح می دهند!؟

مجلس به پایان رسید و به آخر رسید عمر، ... دیگر تمام کسانی که با هزار و یک آرزو آمده بودند به هدفشان که دیدار یار بود رسیده بودند آنگاه بود که خروجی های ورزشگاه توان این جماعت را نداشت و ازدحامی دوچندان رخ می نمود. با اینکه پیدا کردن دو لنگ کفش ناقابل کار دشواری نبود ولی بدست آوردن یک اشترودل رضوی خداییش کاری بس دشوار بود.!!!

 حجت حسنی سعادت