حسنی سعادت

در حالی است که بر اساس اخبار منتشر شده زندانیان سیاسی در زندان اوین ‏به دلیل محدودیت ها و فشارهای تازه ای که بر آنها اعمال می شود، در ‏شرایط نامناسبی به سر می برند، اعزام افراد بیشتری به بند 209 این زندان ‏ادامه دارد.‏

قبلا خبر رسیده بود که مقامات زندان اوین بر اساس دستور وزارت ‏اطلاعات، دکتر مصطفی علوی جدائی را به سلول انفرادی بند 2 الف منتقل ‏کرده اند. دکتر علوی جدائی، رئیس کانون نخبگان ایران که از مدت ها پیش ‏دستگیر شده، به بندهای مختلفی منتقل شده و بارها در اختیار نهادهای امنیتی ‏تحت بازجویی قرار گرفته است.او ابتدا به دلیل فعالیت های مدنی خود به ‏دستور معاونت امنیت دادستان انقلاب تهران و توسط تیم عملیات وزارت ‏اطلاعات دستگیر و سپس به بند 209 این نهاد منتقل شد.‏

او پس از مدت ها بازجویی به بند 7 سالن 3 زندان اوین منتقل شد و در آنجا ‏در نامه ای به دبیر کل سازمان ملل، اعلام کرد به بیماریهای دیابت، ریه و ‏قلب مبتلا شده و پزشکی قانونی کتبا اعلام کرده که زندان برای او مخاطره ‏آمیز است.‏

از اهواز تا 209‏

از سوی دیگر یک زندانی سیاسی عرب زبان ایرانی که پس از تحمل 9 ماه ‏سلول انفرادی به بند عمومی منتقل شده است با افزایش حکم روبرو شد.‏

چند روز پیش، شعبه ششم دادگاه انقلاب اسلامی‎ ‎حکم محمد حسن فلاحیه ‏زاده را از سه سال به سه سال حبس و جریمه نقدی به میزان 30000 دلار ‏افزایش‎ ‎داد.‏

محمد حسن فلاحیه زاده، مدیر مسئول روزنامه توقیف شده اقلام الطلبه و ‏خبرنگار اخراجی تلویزیون العالم‎ ‎جمهوری اسلامی است که با رادیو و ‏روزنامه های برون مرزی از جمله المستقبل لبنان‎ ‎و رادیو دبی نیز همکاری ‏داشته است‎ ‎

بر اساس شنیده ها وی گفته صرفا به دلیل انتشار اخبار بازداشت شدگان‎ ‎و ‏کشته شدگان تظاهرات های مردم عرب زبان اهواز، در دادگاه انقلاب ‏محکوم شده است.‏

این زندانی سیاسی در نامه ای سرگشاده از خاویر سولانا مسئول سیاست ‏خارجی اتحادیه اروپا خواسته است برای آزادی زندانیان سیاسی عرب ‏میانجیگری کند. در نامه او آمده است: " زندان های شهر های جنوبی ‏سرزمین من پر از زندانیانی است که حقوق ملی و قومی خود را خواهند و ‏زبان های مردم من از ترس جلادان ساکت مانده است و شهرهای سرزمین ‏من پر از دار است."‏
بازداشت جدید

فریدون نیکو فرد از فعالان کارگری نیشکر هفت تپه از دیگر افرادی است ‏که به تازگی روانه زندان شده است. وی دیروز توسط مامورین اداره ‏اطلاعات شوش دستگیر شد. نیکوفرد عصر روز پنجشنبه نیز دستگیر شده ‏بود اما در اثر تهدید کارگران نیشکر هفت تپه به اعتصاب، او را صبح روز ‏جمعه آزاد کردند.‏

ادعا شده بازجویان وزارت اطلاعات او را تهدید کرده بودند که از خواسته ‏های خود برای تشکیل سندیکای کارگری که به گفته آنها یک کلمۀ غربی ‏است دست بردارد و همچنین از انجام مصاحبه و تماس با رسانه ها ‏خودداری کند.‏

تعدادی از کارگران شرکت نیشکر هفت تپه با تجمع در مقابل دفتر ‏مدیرعامل این شرکت خواستار آزادی فریدون نیکو فرد شده اند.‏

اميد معماريان-

تنها چند روزپس ازآنکه غيبت علي لاريجاني به هنگام ديدارتاريخي ولاديميرپوتين ازتهران سوالات زيادي ‏رابرانگيخت، دبيرشوراي امنيت ملي ازسمت خود استعفا کرد. استعفاي علي لاريجاني 49 ساله، متولد نجف و ‏مردي که درمقايسه با محمود احمدي نژاد فردي ميانه رو به شمارمي رود، بعد از کناره گيري فرمانده سپاه ‏پاسداران انقلاب اسلامي، دومين استعفاي بزرگ در مهمترين ارکان تصميم گيري امنيتي کشور به شمار مي رود. ‏

اين استعفا درحالي صورت مي گيرد که قراربود وي در ديدار با خاويرسولانا، دبيرسياست خارجي اتحاديه اروپا، ‏مذاکرات پرونده هسته اي را روزسه شنبه در رم دنبال کند. استعفاي يکي ازنزديک ترين مشاوران سيدعلي خامنه ‏اي رهبرانقلاب، ازسوي ديگر پس ازآن روي مي دهد که محمود احمدي نژاد درسفر به نيويورک اعلام کرد ‏ازنظرايران پرونده هسته اي بسته شده است. هرچند به اعتقاد کارشناسان، سرنوشت پرونده هسته اي ايران طي ‏ماه هاي آينده معلوم خواهد شد و هرچه زمان سپري مي شود گزينه هاي محدودتري دربرابرايران قرارمي گيرد. ‏

غلامحسين الهام سخنگوي دولت، اولين کسي بود که درميان ناباوري جامعه سياسي اعلام کرد استعفاي ‏دبيرشوراي امنيت ملي پذيرفته شده ومراحل جانشيني وي درحال طي شدن است. اين موضوع سبب بروز ابهاماتي ‏شد درخصوص اينکه آيا لاريجاني به دليل اختلاف درخصوص پرونده هسته اي با احمدي نژاد سمت خود را ‏شخصا ترک کرده ويا مجبور به ترک سمت خودشده است. اگرچه الهام گفته که لاريجاني به دليل مشکلات ‏شخصي مايل بوده درديگر حوزه هاي سياسي جمهوري اسلامي فعاليت کند وبه همين جهت اصراربه استعفا داشته ‏است. اوهمچنين افزوده که مذاکرات سولانا ولاريجاني لغو نشده است: "ديدارها و سياست‌هاي جمهوري اسلامي ‏ايران و مسائل هسته‌يي روال خود را دارد. سياست‌ها خيلي روشن و محكم و تثبيت شده است و احيانا با تغييرات ‏مديريتي هيچ برنامه‌اي تغيير نمي‌كند و اين هيچ ارتباطي با اصل سياست‌هاي جمهوري اسلامي ايران در عرصه‌ ‏هسته‌ ايي و امنيت ملي ندارد و آن‌ها محكم و تثبيت شده هستند. اصل مذاكرات است و اين مذاكرات در چارچوب ‏منافع ملي و سياست‌هاي اتخاذ شده از قبل دنبال مي‌شود و تغييري در سياست‌ها ايجاد نمي کند".‏

اما جان بولتون نماينده سابق آمريکا درسازمان ملل درگفت وگو با آسوشيتدپرس گفته است که استعفاي لاريجاني ‏‏"يک پيروزي آشکار براي محمود احمدي نژاد" است ونشان مي دهد که "رهبري مصمم است تا به برنامه هسته ‏اي خود ادامه بدهد." بولتون که يکي ازنومحافظه کاران طرفدار برخورد نظامي با ايران است واظهارات ‏ضدايراني اش طي ماه هاي گذشته اعتراضات فراواني را درميان ايرانيان داخل و خارج کشور برانگيخته، پيش ‏ازآنکه به سمت نماينده آمريکا درسازمان ملل منصوب شود مرد شماره يک دولت بوش براي مواجهه با برنامه ‏هسته اي ايران بود. ‏

لاريجاني مردي که بعد از حسن روحاني، سياستمدارنزديک به هاشمي رفسنجاني هدايت پرونده هسته اي ايران را ‏به عهده گرفت، يکي ازمنتقدان روش هاي درپيش گرفته شده درزمان رياست جمهوري سيدمحمد خاتمي بود. با اين ‏وجود درزمان وي بود که پرونده هسته اي ايران از آژانس بين المللي انرژي اتمي راهي شوراي امنيت سازمان ‏ملل شد.همچنان درهمين زمان بود که دو قطعنامه تحريم شوراي امنيت سازمان ملل دردسامبرگذشته و ماه مارس ‏عليه ايران تصويب شد و قطعنامه سوم نيزدرصورتي که همکاري ايران با آژانس درخصوص پاسخ به ابهامات ‏مطرح شده درخصوص پرونده هسته اي نتواند دبيرکل آژانس را اقناع کند، در روزهاي پاياني ماه نوامبر ‏درشوراي امنيت مورد بررسي قرارخواهد گرفت. ‏

سعيد ليلازدرتهران به نيويورک تايمزگفته است که بي ترديد رفتن لاريجاني يک تغييرسياسي بزرگ ونه لزوما ‏مثبت به شمارمي رود. اوافزوده است که چنين تغييري مي تواند به معناي اين باشد که ايران برسرعت فعاليت هاي ‏خود افزوده ست و راديکال تر مي شود، بخصوص حالا که قيمت هاي نفت بالا رفته است.‏

قراراست سعيد جليلي معاون اروپا، آمريکاي وزارت امور خارجه ايران، جايگزين علي لاريجاني شود ‏ودرمذاکرات ميان ايران واتحاديه اروپا شرکت کند. جليلي برخلاف لاريجاني که رقيب ناکام محمود احمدي نژاد ‏درانتخابات رياست جمهوري بود، ازياران نزديک وافراد معتمد وي دروزارت خارجه به شمار مي رود. وي ‏درسالهاي آغازين دهه چهل زندگي خود پست هايي همچون مدير كل دفتر رهبري، رئيس اداره بازرسي وزارت ‏خارجه، معاون اروپا و آمريكاي وزارت امورخارجه، مشاور رييس جمهوري را درکارنامه دارد. ‏

طي ماه هاي گذشته علائم آشکاري درخصوص اختلاف محمود احمدي نژاد وعلي لاريجاني برسر روش هاي ‏پيشبردبرنامه هسته اي ديده مي شد. سال گذشته، درجريان يکي از مذاکرات هسته اي ميان لاريجاني واتحاديه ‏اروپا، اخبارمبهمي به بيرون درزپيدا کرد که نماينده ايراني، تعليق غني سازي اورانيوم رابه مدت محدود پذيرفته ‏است. بلافاصله بعدازآن محمود احمدي نژاددرسخنراني درشهر کرج اعلام کرد کشورهاي اروپايي ازايران ‏خواسته اند به صورت صوري به بهانه اشکالات فني هم که شده غني سازي را تعليق کند، اما چنين کاري ‏صورت نخواهد گرفت. علي لاريجاني پس ازآن به تکذيب اين موضوع پرداخت.‏

‏ چند هفته پس ازآن ديپلمات هاي غربي به خبرگزاري ها گفتند که نماينده ايران از اختيارتام براي پيشبردمذاکرات ‏هسته اي برخوردار نيست. موضوعي که باعث شد مردي که ازرييس جمهوري کنوني سوابق اجرايي ومديريتي ‏مهم تري داشت، به جاي پوشيدن جامه سياستمداري ورزيده که سرنوشت يکي ازحساس ترين پرونده هاي سياسي ‏بعد ازانقلاب را هدايت مي کند، تبديل به مامور نامه بروپيام رسان رييس جمهوري شود که مجموعه اي ‏ازسخنراني هاي آتشين وي، عملا مذاکراتي را که وي با طرف هاي اروپايي انجام مي داد گاه به گاه تحت ‏تاثيرخود قرار مي دهد. محمود احمدي نژاد طي دوسال گذشته همواره چنان عمل کرد که همگان متوجه شوند که ‏اگرقرارباشد تغييري درمسيرپرونده هسته اي ايران انجام شود ازطريق او انجام خواهد شد نه دبيرشوراي امنيت ‏ملي ورييس پرونده هسته اي. موضوعي که هيچگاه به مذاق لاريجاني خوش نيامد. ‏

طي ماه هاي گذشته زماني که لاريجاني درسفر به بغداد ازترديدهاي ايران براي شرکت در اجلاس مصربراي ‏گفت وگو درخصوص امنيت عراق سخن گفته بود، درفرودگاه بغداد با خبرنگاراني مواجه شد که اعلام کردند ‏محمود احمدي نژاد پيش ازاين گفته است ايران دراين اجلاس شرکت مي کند، تا دبيرشوراي امنيت ملي که به لحاظ ‏نزديکي به رهبري انقلاب وموقعيت خانوادگي وهمچنين سوابق خود به عنوان رييس صداوسيما وفرماندهي سپاه ‏از موقعيت ممتازتري نسبت به محمود احمدي نژاد درساختارسياسي کشور برخوداراست، موقعيت سياسي خود را ‏ضعيف تر ازهميشه احساس کند. ‏

اما اين همه ماجرا نبود. تنش هاي سياسي بين احمدي نژاد ولاريجاني بارديگر زماني خود را نشان داد که ‏درجريان کنفرانس امنيتي ماه فوريه مونيخ علي لاريجاني اظهاراتي کرد که به رييس جمهوري خوش نيامد. او ‏دراين کنفرانسي که رابرت گيتس وزيردفاع آمريکا هم شرکت کرده بود گفت ايران آماده گفت وگوهاي ‏بيشتردرخصوص مساله هسته اي است وبه اين ترتيب احتمال نرمش ايران درجريان مذاکرات را افزايش داد. ‏بلافاصله محموداحمدي نژاد درجريان مراسم بزرگداشت سالگردانقلاب اسلامي کساني را که پشت برنامه هسته اي ‏ايران را خالي کنند منفورترين افراد ناميد. ‏

لاريجاني درحالي سمت دبيرکلي شوراي امنيت ملي را ترک مي کند وآن را به جليلي مردگمنامي که درعرصه ‏داخلي و بين المللي ازکارنامه درخشاني برخوردارنيست مي سپرد که پرونده هسته اي ايران درحساس ترين مقطع ‏خود به سر مي برد و فشارهاي بين المللي بر ايران درخصوص تعليق غني سازي اورانيوم و يا يک مواجهه ‏نظامي بيش از هر زماني ديگري دررسانه ها ولابه لاي صحبت هاي سياستمداران به چشم مي خورد. ‏

سيدمحمدعلي ابطحي، معاون سابق رييس جمهوري گفته است که چنين استعفايي دردنيا به معناي عدم پاسخ گويي ‏به خواست بين المللي تلقي مي شود. او با اشاره به اظهارات پيشين لاريجاني مبني براينکه دولت هاي قبلي ‏درپرونده هسته اي "درغلطان را دادند وبه جاي آن "شکلات" [آب نبات] گرفتندافزوده است: "اکنون به نظر مي ‏رسد آقاي لاريجاني احساس کرده است که در غلطاني که به دست نياورده، شکلاتي هم دريافت نکرده است و در ‏آينده هم با سياست خارجي فعلي باز هم نه تنها شکلات به دست نمي آيد، بلکه زندگي عادي هم بر مردم سخت تر ‏خواهد شد." وي با اشاره به تناقض هاي سخنان رييس جمهوري و روش سياسي مبتني برگفت وگوي لاريجاني ‏گفته است: "از سوي ديگر وقتي آقاي احمدي نژاد اعلام مي کند که موضوع پرونده هسته اي پايان يافته، ولي در ‏جهان اين پرونده مثل گذشته هم چنان مفتوح است، طبيعتاً کار فرد مذاکره کننده بي حاصل است. لاريجاني در ‏حالي خودش را بايد براي مذاکره آماده کند که رئيس جمهور اعلام کرده است پرونده هسته اي پايان يافته و صد ‏البته درباره پرونده ي پايان يافته گفت و گو بي معناست. اين تغيير که قاعدتاً در دنيا به معناي عدم پاسخ گوئي به ‏خواست بين المللي تلقي مي شود، خبر مهم و خطرناکي براي ايران ارزيابي مي گردد. وقتي آقاي لاريجاني با آن ‏ديدگاه افراطي بسته سياسي «در و شکلات» به نقطه استعفاء مي رسد، حتماً در جهان معناي تلخ و خطرناکي پيدا ‏مي کند."‏

لاريجاني با اشاره رهبري به سمت دبيري شوراي امنيت ملي منصوب شده بود. فرزندآيت الله آملي که باازدواج با ‏دخترآيت الله مطهري پيوندهاي خودرا با خانواده روحانيون نزديک به نظام مستحکم ترکرد، سابقه وزارت ارشاد ‏و رياست برصدا وسيما را نيزدرکارنامه خود دارد. فارغ التحصيل دوره کارشناسي علوم رايانه اي دانشگاه ‏صنعتي شريف که دکتراي خود را درزمينه فلسفه غرب ازدانشگاه تهران دريافت کرده است، تا کنون درخصوص ‏اين استعفا اظهارنظرنکرده است.‏

قضیه اول: دو روز قبل احمدی نژاد به دعوت از دانشگاه کلمبیا به آنجا رفت.
موضوع: دانشگاه کلمبیا می خواست از احمدی نژاد سووالاتی در مورد افکار و اعمالش بکند.
دعوت کننده چه کسی بود؟ دانشگاه کلمبیا دعوت کننده بود و رئیس دانشگاه برنامه را آغاز کرد.
شیوه برخورد میزبان: رئیس دانشگاه کلمبیا قبل از سخنرانی احمدی نژاد، نیم ساعت حرف زد، او را دیکتاتور کوچک بیرحم خواند. به او گفت که بیسواد و نادان است. به او گفت که از تروریسم حمایت می کند.
شیوه برخورد حاضرین در سالن: حاضرین در سالن در اکثر موارد علیه احمدی نژاد واکنش نشان دادند و در دو مورد هم به نفع او واکنش نشان دادند.
نحوه برخورد احمدی نژاد: او از اینکه مورد اهانت قرار گرفته است، از میزبان گله کرد و گفت: « ما وقتی از کسی دعوت می کنیم به او اجازه می دهیم هر چیزی را که می خواهد بگوید نه اینکه ابتدا خودمان سخنرانی کنیم وبه او بگوییم پاسخ دهد.»
شیوه پرسیدن سووال از احمدی نژاد: هر کسی سووالی داشت سووالش را از او می پرسید.
شیوه پاسخ دادن احمدی نژاد: او در مورد اکثر سووالات پاسخ های دروغ یا نامربوط می داد یا سووال دیگری مطرح می کرد.
نحوه انتخاب حاضرین در جلسه: افراد حاضر در جلسه، بلیط خریده بودند و هرکسی می خواست می توانست بلیط بخرد و در سالن حاضر شود.
نتیجه جلسه: احمدی نژاد مظلوم نمایی کرد. دانشگاه کلمبیا از برگزاری چنین جلسه ای احساس غرور می کرد. ایرانیانی که خودشان معتقد بودند که احمدی نژاد نماینده ملت ایران نیست، دیکتاتور کوچکی است، حقوق بشر را نقض می کند و از تروریسم حمایت می کند، احساس کردند مورد اهانت قرار گرفته اند، در حالی که نظر اکثر آنها در مورد احمدی نژاد همان بود که رئیس دانشگاه کلمبیا گفته بود.
برنامه سفر و دیدارها: احمدی نژاد با کسانی که دوست داشت دیدار کرد. پلیس هم رسما به او گفت حق ندارد به محل برج های دوقلو برود.
نتیجه گیری اخلاقی: ما ایرانی ها از خودمان بدترین انتقادها را می کنیم، ولی اگر یک خارجی همان حرف ما را تکرار کند، احساس می کنیم به خودمان اهانت کرده است.

قضیه دوم: یک روز قبل فرزندان چه گوارا به دعوت دانشگاه تهران به آنجا رفتند.
موضوع: دولت ایران از طریق دانشگاه می خواست به آمریکا نشان بدهد که از مظاهر دشمنی با آمریکا حمایت می کند.
دعوت کننده چه کسی بود؟ بسیج دانشجویی که خودش دانشجویان دانشگاه را که به چه گوارا علاقمندند اخراج می کند، میزبان فرزندان چه گوارا بودند.
شیوه برخورد میزبان: نه رئیس دانشگاه، نه نماینده دانشجویان، نه کسی از اساتید دانشگاه، بلکه سردار قاسمی مشاور رهبر در امور جنگ، یک ساعت سخنرانی کرد و در سخنرانی خود، از چمران تجلیل کرد و به کمونیست ها و چپ ها توهین کرد. بعد از او هم مهدی چمران نیم ساعت سخنرانی کرد. احمدی نژاد در کلمبیا گفت: « ما وقتی از کسی دعوت می کنیم به او اجازه می دهیم هر چیزی را که می خواهد بگوید نه اینکه ابتدا خودمان سخنرانی کنیم وبه او بگوییم پاسخ دهد.»
شیوه برخورد حاضرین در جلسه: حاضرین در جلسه دو گروه بودند، اکثر آنها از طرف بسیج دانشجویی آمده بودند و هیچ واکنشی نشان نمی دادند. چند نفری هم که طرفدار چه گوارا بودند، می ترسیدند اگر واکنش نشان بدهند دستگیر شوند.
نحوه برخورد فرزندان چه گوارا: پسرش حاضر نشد سخنرانی کند، دختر چه گوارا هم از اینکه مورد اهانت قرار گرفته است، ابراز ناراحتی کرد و گفت که ما حتما به خوبی شما نیستیم ولی بدتر از شما هم نیستیم. او گفت: واژه ای به نام احترام وجود دارد، که ما در این سفر با آن مواجه نشدیم.
شیوه پرسیدن سووال از فرزندان چه گوارا: کسی از آنها سووال نمی کرد. همه مواظب بودند کسی سووال نکند.
شیوه سخن گفتن فرزند چه گوارا: نه دروغ گفت، نه تبلیغ کرد، نه متلک گفت، نه از کسی بی دلیل تمجید کرد، فقط چیزهایی را که فکر می کرد بیان کرد.
نحوه انتخاب حاضرین در جلسه: حاضرین در جلسه از سوی بسیج دانشجویی کنترل شده بودند و کسی بطور عادی نمی توانست در جلسه حاضر شود.
نتیجه جلسه: فرزندان چه گوارا ابراز کردند که از این برخورد ناراحت اند. دانشجویان حاضر در جلسه که از بسیج بودند ته دلشان می خواست بزنند فرزندان چه گوارا را جر بدهند، دانشجویان طرفدار چه گوارا هم دل شان می خواست بزنند بسیج دانشجویی را جر بدهند. آخر جلسه هم تعدادی هدیه به فرزندان چه گوارا دادند و از آنها عکس گرفتند.
برنامه سفر و دیدارها: فرزندان چه گوارا طبق برنامه ای که از اول تا آخر آن توسط میزبان کنترل شده بود، رفتار کردند و فقط کسانی را دیدند که دولت برنامه دیدارشان را گذاشته بود.
نتیجه گیری اخلاقی: ما ایرانی ها دوست داریم خارجی ها بیایند، به آنها غذا بدهیم، به آنها هدیه بدهیم، حرف های مان را به آنها بگوئیم، با آنها عکس بگیریم و بفرستیم بروند لای دست پدرشان.

نکته مهم: البته ما ایرانیان مهمان نوازیم. در حالی که خودمان چیزی برای خوردن نداریم از مردم پول قرض می کنیم و سه برابر غذای مهمان و خودمان غذا درست می کنیم که آبروی مان نرود، قبل از شام هم به بچه خودمان یواشکی می گوئیم دست به غذا نزند و بگذارد میهمانان غذای شان را بخورند.

احمد زيدآبادي -

داستان عاميانه‌ نه چندان مودبانه‌اي در ديار ما رايج است كه : "مردي در راهي مي‌رفت و به غفلت صدايي از آن خارج شد. گفت بسوزه پيري! و چون نگاهي به اطراف خود انداخت و كسي را نديد، ادامه داد؛ خودمونيم، من در جواني هم متاعي جز اين نبودم!"

مي‌گويند؛ ما ايراني‌ها به هنگام شرايط سخت و دشوار به هم مي‌تازيم مانند ورزوهايي كه به هنگام شخم زمين در سربالايي تند، به همديگر تنه مي‌زنند.

گمان من اما اين است كه تاختن ما ايراني‌ها به يكديگر مختص شرايط سخت و دشوار نيست، در دوره‌هايي كه شرايط سهل و آسان بوده و يا سوركوي اميدي هم سر زده است، اخلاق ما بهتر از زمان سختي و دشواري نبوده است!

به نظرم نمي‌رسد نخبگان هيچ سرزميني به اندازه ايران، در دوره هايي كه مكتب، ايدئولوژي يا انديشه‌اي فضاي غالب جهاني را پر مي‌كند و مد روز مي‌شود، به حمايت پر حرارت و قاطع از آن برخيزند و يك ريز از ضرورت پياده شدن آن در عمل سخن بگويند.

مدهاي گذشته البته هيچكدام منادي و مدافع نرم خويي و مداراجويي و تحمل نبودند كه امروز بتوانيم شوخ نابردباري و تندخويي آنان را به روي حاملان ديروز آنها آوريم هر چند كه در گاه درماندگي راهي جز به سخره گرفتن آنها نيز نمي‌يابيم.

انديشه غالب و مد امروز اما حقوق بشر و دمكراسي است كه اگر ديگر ملت‌هاي جهان سوم خواهان آنند، ما ايرانيان عاشقش هستيم و برايش لهله مي‌زنيم. اما اي كاش به جاي اين همه لهله زدن‌هاي رمانتيك، گامي در عمل به سوي كعبه آمالمان بر مي‌داشتيم.

در باره پيش زمينه‌هاي تحقق دمكراسي و حقوق بشر تا كنون به حجمي سخن گفته‌ايم كه خود از آن خسته شده‌ايم. بارها از ضرورت تغيير و يا اصلاح دولت اقتداگرا، بيش از آن در باره ايجاد نهادهاي مدني و غير سياسي، بيش از آن در باره تشكيل احزاب بر پايه پايگاه مشخص اجتماعي، بيش از آن در باره ضرورت آموزش و ارتقاي فرهنگ مدني، بيش از در باره ضرورت توسعه و رونق اقتصادي سخن گفته‌ايم، اما ظاهرا خود به عنوان عامل هر نوع تحول اجتماعي تلاشي در جهت اخلاق دمكراتيك برنداشته‌ايم.

گمان مي‌كنم كه بدون انسان‌هاي دمكرات نمي‌توان بناي يك نظام سياسي دمكراتيك را استوار كرد و اگر دمكرات شدن انسان‌ها را به تحقق شرايط دمكراتيك موكول كنيم، به نظرم وعده سر خرمن داده‌ايم.
در اينجا منظورم البته توده مردم نيست كه تا حد زيادي متاثر از شرايط و فرهنگ حاكم و مسلط‌ند، بلكه نخبگاني است كه خود را فراتر از ساختارهاي تحميلي محيط پرورش مي‌دهند.

به هر حال مي‌دانيم كه انسان دمكرات كسي نيست كه دائم از حق و حقوق ديگران براي اظهار نظر و بهره مندي از مواهب تمدن جديد دم مي‌زند، بلكه كسي است كه در عمل، درجه‌اي از مدارا و نرمش در مقابل ايده‌ها و رفتار ديگراني كه يا مثل او نمي‌اندشند و عمل نمي‌كنند و يا اينكه در اين دو زمينه مخالف و متضاد اويند، نشان دهد.

اينك خود بنگريد به بحث‌هايي كه بين ما ايرانيان در دنياي مجازي اينترنت در جريان است! چند در صد اين بحث‌ها به گفتگوي دو انسان دمكرات منش و مدارا طلب شباهت دارد؟

در بحث‌هاي جاري گاهي بازار اتهام چنان گرم و پرحرارت است كه آدمي مي‌انديشد آيا واقعا تفاوتي ماهوي بين نيروهاي دمكراسي خواه ايران با مخالفان نظري آنها وجود دارد؟

كساني كه هنوز بر مسند هيچ مقامي ننشسته‌اند، بر سر موضوعات تئوريك ونظري و يا ميراث تاريخي فلان جريان سياسي بدترين دشنام‌ها را بي هيچ ملاحظه‌اي نثار هم مي‌كنند، وقتي كه به مقامي دست يابند و بر سر مسائل عيني و راهبردهاي عملي به هم اختلاف كنند، چه خواهند كرد؟

ما بايد بسيار ساده باشيم و يا بخواهيم خويش را بفريبيم اگر بگوييم كه اين‌ها تنها جدال‌هاي لفظي است و اگر دمكراسي حاكم شود، اين نوع دعواها از راه مسالمت‌آميز و به خير و خوشي پايان مي‌يابد.

من چنين باوري ندارم. با اين فرهنگ و اخلاقي كه ما داريم اگر هم روزي تقي به توقي خورد و اوضاع طبق ميل دمكراسي خواهان عوض شد، تازه اول نزاع‌هاي بي پايان نظري و عملي و ايجاد بي ثباتي دائمي در كشور است تا خلقي از رفتارمان به تنگ آيند و مرد مقتدري را بجويند كه به اين نزاع‌هاي بي حاصل و پرهزينه پايان دهد و امور زندگي‌شان را به سامان آورد.

در اين باره باز هم خواهم نوشت.

مجيد حاجي بابايي-

رئيس دانشگاه، آدم دولت نيست

پشتکار همايون خيري در به روز کردن "آزادنويس" قابل تحسين است. آخرين نوشته او در واکنش به نامه روساي چند دانشگاه ايران به رئيس دانشگاه کلمبياي نيويورک تنظيم شده است:

واقعأ از نامه‌ي رؤساي دانشگاه‌ها بايد حيرت کرد. چرايش در اين است که بر خلاف نظام آموزشي ايران که رئيس يک مرکز علمي را دولت منصوب مي‌کند و دانشگاهيان در واقع کارمندان وزارت علوم هستند و مثل همه‌ي کارمندها آقا بالاسر اداري دارند، لااقل در غرب اوضاع کاملأ فرق مي‌کند و رئيس دانشگاه منتخب خود دانشگاهيان هست و با وجود اينکه اثر حرفش تا حکومت و دولت هم مي‌رسد اما اصولأ آدم دولتي نيست.

اينکه يک آدم دانشگاهي به يک مقام دولتي انتقاد خيلي خيلي تند و جدي بکند هيچ ربطي به مردم کشور ميزبان يا ميهمان ندارد. رئيس دانشگاه که آدم دولتي نيست که بترسد از اينکه حقوقش را قطع کنند. مدعو دانشگاه را هم که به زور نياورده‌اند براي پرسش و پاسخ.

اگر بنا بود اين احترامات فائقه‌ي دولتي تا توي دانشگاه هم تسري پيدا کند آنوقت کل جامعه‌‌ي دانشگاهي دنيا بايد کار و زندگي‌شان را تعطيل مي‌کردند و دنبال حکومت‌ها راه مي‌افتادند ببينند امروز ميل رئيس حکومت به بادنجان خوردن است يا نه!

آدم متعجب‌تر مي‌شود که همين شش تا رئيس دانشگاه که خيلي نگران برخورد رئيس کلمبيا با احمدي نژاد هستند چطور هيچ کک‌شان گزيده نشد از دستگيري بي دليل چهار تا از دانشگاهي‌هايي که براي ديدار آمده بودند ايران؟

تحقير احمدي نژاد درست نبود

نظر "مجيد زهري" در حاشيه سخنراني آقاي احمدي نژاد در دانشگاه کلمبيا؛ چيز ديگري ست:
ديديد رئيس دانشگاه کلمبيا احمدي‌نژاد را چطور معرفي کرد؟ مخم واقعاً سوت کشيد! فکر مي‌کنم چنين معرفي‌اي، در تاريخ دانشگاه‌هاي آمريکا آن‌هم از يک به هر حال رئيس جمهور، بي‌سابقه باشد.

برخورد تند و بدور از شأن آکادميک رئيس دانشگاه - به نظر من- به اين دليل بود که به ارباب جمعي آمريکا حالي کند هر چند که براي سخنراني دعوت‌اش کرده‌اند، امّا فاصله‌شان را هم با او حفظ مي‌کنند. يعني يک‌جور رفع شرّ از سر خود و پيشگيري از عواقب بعدي.

باور کنيد تا اين لحظه همين‌طور دارم خودم را مي‌خورم. مردمي که همين 28 سال پيش، به هر کجاي دنيا مي‌توانستند بدون ويزا مسافرت کنند، امروز چنين به گند کشيده مي‌شوند. من از احمدي‌نژاد خوشم نمي‌آيد، امّا تحقير نيز بر روحم خراش مي‌اندازد. يعني حساب‌اش را که بکني، آخر سر من و تو ايراني هستيم که چوب تحقير طرفين را مي‌خوريم.

چيني ها با شصت ميليارد دلار چه کردند، ما چه کرديم؟

باورش تلخ و دشوار است اما نويسنده وبلاگ "مقالات سياسي و اجتماعي" به مقايسه جالبي دست زده. او مي نويسد دولت چين با مبلغ 60 ميليارد دلار، يعني تقريبا معادل همان افزايش درآمد نفت دولت ايران در يک سال؛ پروژه هاي زير را اجرا کرده است و در آخر مي پرسد آيا وقت آن نرسيده که دولتمردان ما از خواب بيدار شوند:

احداث ۱۶۲۰۰۰ کيلومتر راه يعني معادل چهار بار کره زمين از خط استوا؛ احداث ۱۵۰۰۰ کيلومتر بزرگراه، احداث فرودگاهي جديد در شهرهاي بزرگ چين، اتصال شانگهاي به پکن و ادامه آن به تبت از طريق راه آهن سريع ( ت . ژ . و )، احداث مجتمع بازيهاي المپيک سال ۲۰۰۸، احداث ۱۳۰۰۰ کيلومتر راه آهن جديد، احداث سد سه تنگ براي منحرف ساختن آب از رود يانگ تسه به رود زرد.

اگر اينها امروز بروند، شکم هم را پاره مي کنيم!

دويست و هفتمين نامه از "نامه هاي ايروني" خطاب به هما خانم نوشته شده است که بايد يک بلاگر ديگر باشد:
ببين هما خانم! من در آستانه ي انقلاب، همين يک مثقال اطلاعات تاريخي امروز را هم نداشتم. امروز اما با تجربه هاي دردناک و مصيبت بار خودمان و مشاهده ي روزگار همسايه هامان، اينقدر مي دانم که از اين دو راه، "انقلاب" يا "قهر انقلابي"، راهي به دهي نخواهيم برد.

آنکه مي گويد "اينها بروند، ما مي آييم درستش مي کنيم"، يا خيلي که با انصاف باشد، مي گويد "اينها بروند، ملت خودش درست مي کند"، نه تاريخ مي داند و نه حتي سه متر آن طرف تر از بيني اش، افغانستان و عراق را مي بيند.

ديگر بايد فهميده باشيم که اين يک آرزوست. با خودمان که تعارف نداريم، داريم؟ ما در آن جزيره نه حزب و تشکلي داريم و نه اهل قانون و قانونمندي هستيم تا صبورانه بنشينيم و تشکل درست کنيم، نه برنامه اي و روشي براي آينده تهيه ديده ايم و نه اصولن پراکتيک اجتماعي داريم. پس اگر "اينها" همين امروز هم بروند، همه شکم يکديگر را پاره مي کنيم.

نياز تبليغاتي خورخه زاپاترو به سلام جورج بوش

"نگاهي از دور" به مقايسه رفتار خورخه لوئيز زاپاترو و آقاي احمدي نژاد، اولي در مواجهه با پرچم ايالات متحده و دومي با خانم لورا بوش در نشست عمومي سازمان ملل متحد پرداخته و عکس هايي از دو صحنه جذاب و به ياد ماندني مربوط به اين وقايع هم، ضميمه نوشته اش کرده است. نويسنده چنين مي نويسد:

اين هم آقاي زاپاترو در سال ۲۰۰۳ که در اپوزيسيون بود، در يک مراسم رژه نظامي، درست هنگام عبور پرچم آمريکا، مي‌نشيند(قبل از آن مانند ديگران ايستاده بود) و پس از آن دوباره مي‌ايستد.
بعد که نخست وزير ميشود و در مراسمي مانند ديروز، ناچار به رعابت تشريفات و پروتکل، دوباره همين عکس و همان رفتار کودکانه، در اخبار و تفسير ها مطرح ميشود.

ديروز در تمام کانال ها و در تمام برنامه هاي خبري و تاک شو ها، صحنه دست دادن آن دو را چندين بار نشان دادند. آقاي بوش با خونسردي کامل به آقاي زاپاترو نزديک ميشود و در حالي که دستش را بطرف او دراز ميکند به اسپانيايي ميگويد.
ـ سلام.چطوري؟
ـ خيلي خوب

بعد به انگليسي ادامه ميدهد: خوشحالم که دوباره مي بينمت. و براي سلام کردن به ديگران، دور ميشود
آقاي زاپاترو هم ميگويد ممنونم و بلافاصله با لبخند رضايت و فاتحانه رويش را به روزنامه نگاران برميگرداند که آن لحظه را ثبت کنند. ميداند که براي سياست داخلي و خارجي و حزبي به آن نياز دارد.
آي که رييس دولت بودن چه کار سختي هست، آدم بايد اول گفتار و رفتارش را بسنجه و اين از همه بر نمياد.

اصلا هم خنده دار نبود!

نويسنده وبلاگ "آذرستان" در باره تئاتري مي نويسد که اين روزها در تهران با استقبال مواجه شده است. اما او از اين زاويه به اين تئاتر پرداخته که چرا در حالي که اين يک نمايش تلخ و متاثر کننده بوده است، در برخي لحظات بينندگان را به خنده وا مي داشته:

کوارتت يک نمايش شسته رفته است با ديالوگ نويسي عالي. بازي ها - که نمي شود گفت بازي، به شکل معمول آن - هم بسيار خوب اند.

متن هيچ خنده دار نبود و من هم مثل آقاي کوهستاني تعجب کردم از اين همه قهقهه اي که مردم مي زدند به کلماتي که از دهان پسياني و معجوني بيرون مي آمد.

تعريف کشتن چهار نفر آدم به هرنحوي که باشد اصلا خنده دار نيست. شايد براي تماشاگر، فضا به دليل چيدمان غيرمعمولش اصلا واقعي نبود. اگر بازيگران در حال زار زدن همان ديالوگ ها را مي گفتند مطمئنا همه همزاد پنداري (همذات پنداري احتمالا) مي کردند و اشک هم مي ريختند.

تماشاگر ايراني تئاتر مدرن را نمي شناسد و آن را جدي نمي گيرد و قتلي که در چنين تئاتري روايت مي شود هم براي او جدي نيست و چه بسا بيشتر مضحک است که چهارنفر جلوي چهار دوربين که به مثابه چهار بازجو يا شنونده اند، بنشينند و با چنين جريياتي شرح واقعه کنند. اين نظر من است.

کسي که مي رنجاند، کيفر مي بيند

"محمد آقازاده" در وبلاگ شخصي اش به روايت خيابان دانشگاه در روزهاي نخست انقلاب پرداخته است:
سال پنجاه وهشت دور وبر دانشگاه تهران حال و هواي ديگري داشت.اين خيابان براي خودش هايدپارکي شده بود.البته زنده تر و پرجاذبه تر.گروه گروه آدمهادراين خيابان جمع مي شدند با هم بحث مي کردند. يکي مجاهد بود، يکي فدايي، ديگري ليبرال و گروهي هم حزب اللهي.هيچ کس نمي توانست آن ديگري را قانع کند. هرکس حرف خودش را مي زد.روزهاي عجيبي بود. تنها کساني که آن فضا را ديدند مي توانند حس کنند که چقدر زندگي متفاوتي را تجربه مي کرديم. آزادي مطلق.

درآن روزها فردي بود که توجه مرا بر انگيخت.در مجادله حرف نداشت.همه رادر بحث ازدم تيغ مي گذراند. معلوم بود کتابخوان است و همه نحله هاي فکري را مي شناسد. توجه من به او بخاطر توانايي اش در بحث کردن و قدرت اش درله حريفش نبود.او اعتقادي نداشت.تنها عاشق بحث بود.

کسي که ديگران را با حرفهايش مي رنجاند در نهايت از زمانه کيفر مي بيند. دراين مورد ترديد ندارم.

يک توک پا تا پارک دانشجو

نظر "آلوچه خانوم" درهمين ارتباط: مستر پرزيدنت خوش تيپ! شما که شکر خدا به قول خودتون در سعد آباد بيتوته نکردي، پاستور نشين هستي، لطفا يه توک پا تشريف ببر پارک دانشجو. اونوقت بگو ما در ايران همجنسگرا نداريم!

ديشب ديدم سخنراني شما در مجمع عمومي به صورت زنده پخش مي شد. هر چقدر فکر کردم ديدم مگه ديوانه ام کلوزآپ شما رو قبل از خواب ببينم و به صورت زنده در جريان آخرين ندونم کاري که در حق ما انجام مي دين قرار بگيرم؟!

جاتون خالي زدم mbc2 و پائيز در نيويورک رو ديدم. فيلمش قدري هنديه اما هرچي باشه، تماشاي کلوزآپ هاي ريچارد گير و وينونا رايدر اونهم با موهاي کوتاه مشکي؛ هم حظ بصري داره و هم اجر معنوي. مي دونيد چرا مي گم اجر معنوي ؟ وقتي بچه ام با گريه بيدار شد، اونقدر اعصابم راحت بود براي آروم کردنش. حالا فکر کنيد در حال تماشاي شما و شنيدن کلام گهر بارتون بودم و بچه هم مي زد زير گريه نصفه شبي!

هيچكس را در حال تعظيم نمي‌بينيد

"کافي شاپ" عنوان تغيير يافته وبلاگي به نام قهوه خانه است. نويسنده در يکي از آخرين پست هايش از ايميلي خبر مي دهد که به دستش رسيده . مضمون جالبي دارد و در نتيجه مشاهده و بررسي نقوش برجسته در تخت جمشيد به دست آمده است:

در حکاکي هاي تخت جمشيد هفتاد و دو ملت با لباسهاي خاص خود بر سنگها حک شده اند. اين ملل عليرغم استقلال و تبعيت از حکومت خود در واقع جزو امپراطوري ايران محسوب ميشدند. در اين تصاوير نمايندگان اين ملل هداياي خود را براي پادشاه ايران مي آورند. جالب اينکه در اين تصاوير:

هيچكس عصباني و يا خشمگين نيست.
هيچكس سوار بر اسب در برابر پياده ها نيست.
هيچكس را در حال تعظيم نمي‌بينيد.
هيچكس سر افكنده و شكست خورده نيست.
هيچ قومي بر قوم ديگر برتر نيست.
هيچ تصويري خشونت را حتي در قالب جنگ با دشمن تاييد و يا تحسين نميکند.
هيچکس برده ديگري نيست.

آنچه ميخواهم نتيجه گيري کنم اين است که در ايران باستان افراد به ذاته محترم شمرده ميشدند و قوميت و نژاد مايه برتري يا مباهات نبود. به راستي چقدر از اين انديشه ها بعد از ۲۵۰۰ سال در فرهنگ و تفکر ما باقي مانده است؟

يوناني ها و ما

"ميداف" عنوان وبلاگي ست که نويسنده در آخرين پست اش به شرح نمايش فيلم اسکندر از يک شبکه آلماني ومشاهدات و استنتاج هاي خودش از داستان و طراحي صحنه و لباس و شخصيت پردازي ها در اين فيلم پرداخته. اين نوشته طولاني تر از آن است که بشود آن را منتشر کرد و نقل بخش کوتاهي از آن هم مفيد فايده نيست. بنابراين خودتان برويد و بخوانيد.

در باره پناهندگي

وبلاگ "پناهندگي" با اين شعار که پناهندگي يک حق است نه يک امتياز، وبلاگي ست که به متقاضيان پناهندگي اطلاعات و خدمات مي دهد. اگر مايل به مطلع شدن از مسائل مربوط به اين امر هستيد، اين وبلاگ محل مناسبي براي دريافت مشاوره هايي در اين زمينه است.

قليان الکترونيکي!

هيچوقت چيزي درباره قليان الکترونيکي چيزي شنيده بوديد؟! اگر نه و مي خواهيد درباره اش به اطلاعاتي دست پيدا کنيد به وبلاگ "شرح" برويد. حکايت البته حکايت طنز است اما از اسم و رسم اين قليان، پيداست که بن مايه هاي سياسي دارد اين طنز.

نفيسه آزاد -

آنچه از کارگاه حقوق شهروندي آموختم و در خرم آباد آزمودم؛ آموختم که هر قدر در آئين دادرسي کشوري به حقوق متهم اهميت داده شده باشد، پايبندي آن کشور به حقوق بشر نشان داده مي شود. آموختم که چيزي هست به نام قانون تساوي سلاحها که قصد دارد براي متهم ابزاري در نظر بگيرد که در برابر دستگاه قدرتمند قضايي بتواند از خود دفاع کند. آموختم که پس از جلب متهم حداکثر تا 24 ساعت بايد تحقيقات شروع شود. آموختم که هر متهمي حق به همراه بردن وکيل دارد. آموختم که متهم در حين بازجويي حقوقي دارد: حق آنکه از نوع و دلايل اتهام خود باخبر شود، حق آنکه سکوت کند، حق آنکه وکيل داشته باشد، حق آنکه بخواهد به شخصيتش احترام بگذارند، حق آنکه فريبش ندهند، حق آنکه سوالات شفاف، روشن و مربوط به موضوع اتهام از او بپرسند، شکنجه اش نکنند، رفتار تحقير آميز نکنند...

آموختم که تفتيش منزل بايد مجوز کتبي داشته باشد، در روز باشد، انجام آن به طرق عادي باشد، وسايلي ضبط شود که مربوط به جرم بوده و متعلق به متهم باشد، حتما در دو نسخه صورتجلسه شود و... آموختم که قرار بازداشت فقط در موارد خاصي! صادر مي شود، نبايد از حداقل مجازات تعيين شده براي جرم بيشتر باشد، بايد کاملا مستدل باشد...

آموختم که قرار کفالت چيست، قرار وثيقه چيست. آموختم که استفاده از چشم بند و نشاندن متهم رو به ديوار و... غيره قانوني است و هيچ زندان و هيچ بازجو و هيچ متهمي از قانون مجزا نيست. آموختم که در هر جا که موردي را بر خلاف اين قوانين ديدم مي توانم اعتراض کنم...

آزمون آموخته ها

شب 23 شهريور به پايان رسيده است. داخل اتوبوس هستيم. به سمت تهران. ساعتي پيش ميني بوسي که نمي دانم متعلق به کدام نهاد دولتي ويا وزارتخانه بود ما را جلوي ترمينال مسافربري پياده کرده و رفته است. شهر از جلوي ديدگان مرطوب من مي گذرد و چراغهايش کم کم ناپيدا مي شوند. لحظه به لحظه شهر را جا مي گذاريم، شهري که دو روز پيش به آن پاي نهاده بوديم...

در باز مي شود. مردي که در را باز مي کند با اولين پرسش به وسط اتاق پرت مي شود، با ضربه قنداق تفنگ نشانده مي شود و...همه از جا مي پرند. فقط انگار من هستم که نشسته مانده ام، دهها نفر به داخل خانه هجوم مي آورند برخي مسلح هستند...

"کشف و تعقيب جرايم و اجراي تحقيقات و صدور قرارهاي تامين و بازداشت موقت ميبايد مبتني بر رعايت قوانين و با حکم و دستور قضايي مشخص و شفاف صورت گيرد و از اعمال هرگونه سلايق شخصي و سوء استفاده از قدرت و يا اعمال هر گونه خشونت و يا بازداشت هاي اضافي و بدون ضرورت اجتناب شود."*

مرد با اسلحه اي که اسمش را نمي دانم بالاي سرم ايستاده است و فرياد مي زند: بلند شو! مي گويم : حکمتان را نشانم بدهيد، حرفش را تکرار مي کند و من باز اصرار مي کنم : بايد حکمتان را ببينم. بلاخره پوشه اي نارنجي را از دور نشانم مي دهد، آدرس خانه و عنوان حکم را مي بينم، با فرياد او به خودم مي آيم و از جا بلند مي شوم. خانه از صداهاي درهم و برهم پرشده است.

براي بازرسي ما را داخل اتاق مي برند. 4 زن هستيم، 2 بازرسي کننده و 2 بازرسي شونده. زن با لحن تند و بي ادبانه اي مي گويد: لباسهايت را در بياور. وقتي اعتراض مي کنم، مي گويد من به شرع و قانون کاري ندارم اينجا من مي گويم که چه کسي چه کاري بايد بکند... "بازرسي بدني با در آوردن لباس در خصوص افراد مظنون به ارتکاب جرم يا متهم يا مجني عليه تنها در موارد زير مجاز است :

1- بنا به دستور مرجع صالح قضايي براي کشف جرم يا کشف و تامين دليل و ضمن صدور قراري مبني بر بازرسي بدني.

2- وجود ظن قوي مبني بر اينکه اگر از اين بازرسي استفاده نشود ادله جرم از روي بدن مظنون، متهم يا مجني عليه محو و بدون آن ادله، اثبات جرم عرفا غير ممکن خواهد بود".

" محلي که بازرسي يا تفتيش بدني در آن به عمل مي آيد بايد با استفاده از وسايل و تدابير مناسب از ديد ساير افراد پوشيده باشد". مانده ام که برگزاري يک کارگاه چه آثاري مي تواند بر روي بدن داشته باشد که بازرسي بدون لباس بايد انجام شود، که آثار جرم پاک نشود. مانده ام مردي که مدام در اتاق بازرسي بدني را باز مي کند به دنبال چيست، و نگاه هراس زده و ملتهبش چرا اينچنين در خاطرم نقش بسته.

وارد اتاق که مي شويم، تمام وسايل کيف و کوله هايمان وسط اتاق ريخته شده است، از لباس هاي زير گرفته تا کتاب و دفترچه و تقويم... يکي از لباس شخصي ها که در يک دست بيسيم دارد با دست ديگر در ميان لباس ها و کتاب ها و دفترچه ها به دنبال مدرک جرم مي گردد.

مردها را با دستبند مي برند، ما را به لطف اعتراض، بي دستبند. زن بر سر زارا فرياد مي کشد که "خفه شو، مگه دست خودته که بدون دستبند بري...." صداها باز هم در هم مي آميزد، دست هايمان را بين زانوان جمع شده مان مي گذاريم و تن نمي دهيم.

"در جريان دستگيري و بازجويي يا استطلاع و تحقيق، از ايذاي افراد نظير بستن چشم و ساير اعضاء تحقير و استخفاف به آنان اجتناب گردد".

بيرون از خانه جمعيتي گرد آمده اند. پيشاپيش به آنان گفته شده ما براي "برگزاري مجلس لهو و لعب" در آن خانه آنجا جمع شده ايم، وقتي بيرون مي آييم جمعيت در انتظار مان هستند، براي هو کردن! نمي دانم دلم براي خودم بسوزد يا براي اين مردمان، براي نيروي انتظامي يا دستگاه قضايي و اطلاعاتي خرم آباد. دلم براي خودم بسوزد که به خرم آباد آمدم، براي حرف زدن درباره حقوق و شعور انسانيم که با چند قانون به بازي گرفته شده است؟ دلم براي مردمي بسوزد که سالها طعم تلخ شايعه و دروغ پراکني را چشيده اند و در اين تکرار، براي سرگرمي خود را به دست شايعه ها و تهمت زني ها مي سپارند و شريک مي شوند؟ يا براي دستگاه هاي امنيتي مان دل بسوزانم که نتوانسته اند _علي رغم آنکه به گفته خودشان از همه چيز با خبرند- به مردم بگويند اينجا کارگاهي است در باره حقوق زنان که ما به هر دليلي از برگزاري آن خوشمان نمي آيد؟

"پرسشنامه شماره 2- دستورالعمل هيات نظارت بر اجراي قانون احترام به آزاديهاي مشروع و حفظ حقوق شهروندي:
1- جلب متهم با رعايت حرمت و شخصيت او صورت گرفته است.
2- بازرسي اماکن حتي المقدور بدون جلب توجه همسايگان انجام شده است.
3- حرمت افراد (متهم،بستگان و خانواده و...) در جريان بازرسي رعايت شده است."

اتوبوس همچنان در دل تاريکي از ميان جاده مي گذرد، زني که کنارم نشسته تخت خوابيده، با خودم مي انديشم که نيروهايي که امروز ما را دستگير کردند به هيات نظارت بر اجراي اين قوانين چه جوابي خواهند داد؟
لحظه به لحظه از شهر دور مي شويم، چشمان خسته ام اما بر هم نمي آيند، آنقدر بيدارم که حتي نمي توانم به صندلي تکيه بدهم...

يکي از دو بازجو کمي روي صندلي اش جابه جا مي شود و مي پرسد: "مرجع تقليد شما چه کسي است؟ شما مسلمان هستيد ؟"...

از اين سوال ناگهاني جا مي خورم ولي جواب ميدهم.

"تفتيش عقايد ممنوع است و هيچکس را نمي توان به صرف داشتن عقيده اي مورد تعرض و مواخذه قرار داد."

فکر مي کنم دو، سه ساعتي هست که با بازجوها و شخصي که مي گويند قاضي است، بر سر خواسته هاي کمپين بحث و جدل مي کنيم، بازجو گاه از در بحث مي آيد، گاه تهديد و گاه نصيحت. مي گويد شما گول خورده ايد و اغفال شده ايد و... به افرادي که مي شناسم و يا نمي شناسم اما آشنايي دارم توهين مي کند با کلماتي و اهانت هايي که کمتر شنيده ام و از من مي خواهد که تاييد کنم...

"با دادخواهان اشخاص در مظان اتهام و مرتکبان جرايم و مطلعان از وقايع و کلا در اجراي وظايف محوله و برخورد با مردم، لازم است اخلاق و موازين اسلامي کاملاٌ مراعات گردد."

صداي اذان مي آيد، غروب شده است، ساعتم نمي دانم کجا مانده، از بازجو مي پرسم که ساعت چند است و مي فهمم که بيش از هفت ساعت است که دستگير شده ام. بازجوي ديگر مي آيد و مي خواهد تعهد بدهم که ديگر "در حوزه زنان فعاليتي نخواهم کرد، نه جلسه و نه هيچ فعاليت ديگر..." چنين تعهدي را نمي پذيرم و مي گويم نخواهم داد...

در راهرو نشسته ام، آدمها مي آيند و مي روند، صداي منصوره را مي شنوم که او هم در حال بحث است، نفر ديگري به بازجوها اضافه مي شود و نصيحتم مي کند که زبان درازي نکنم، از بازجوي ديگر تعريف مي کند که سي سال است با امثال شماها سر و کله مي زند، اينکه از تو گنده تر ها اينجا آمده اند، تعهد داده اند و رفته اند. و بازجوي خودم هم مجددا وارد بحث مي شود که اگر چنين تعهدي ندهي، حالا حالا ها اينجا مي ماني و نمي تواني بروي...

"پرسشنامه شماره 2- دستورالعمل هيات نظارت بر اجراي قانون احترام به آزاديهاي مشروع و حفظ حقوق شهروندي:
15- هنگام بازجويي يادر ارتباط با آن از تهديد متهم خودداري شده است.
39 -از تهديد متهم به بازداشت شدن خودداري شده است."

بازجوها براي افطار مي روند و مرا هم به بازداشتگاه بازمي گردانند. دختران خرم آبادي براي تلفن کردن به خانه هايشان اصرار مي کنند اما کسي گوش نمي دهد. سرم به شدت درد گرفته است، به آنها اطمينان خاطر مي دهم که ما کاري نکرده ايم و شما قطعا امشب از اين جا خواهيد رفت. کمي مي خوابم، برايمان غذا مي آورند برنج و مرغ. آنقدر حالت تهوع دارم که حتي نمي توانم نگاهش کنم...بچه ها مشغول خوردن مي شوند.

شاگرد راننده مرا از بحر تفکراتم بيرون مي آورد و سهم خوراکي هايم را مي دهد، زن کنار دستي بيدار مي شود و نگاهي متعجب به من مي اندازد، فيلم سينمايي تمام شده و اتوبوس در سکوتي که گاه صداي نفسهاي مسافران آن را مي شکند به راه خود ادامه مي دهد...

دوباره صدايم مي کنند، روي همان صندلي توي راهرو مي نشينم اين بار بازجوهاي زيادي اين طرف و آن طرف مي روند. هر کس که رد مي شود من را به او معرفي مي کنند. زارا در اتاق پشت سري من است، نازلي در اتاق روبرويي و صداي منصوره همچنان از دورتر مي آيد. حس مي کنم که بازجو اين بار لحنش عوض شده، صندلي اش را نزديک تر مي آورد و بعد از کلي مقدمه چيني مي گويد ما مجبوريم شما را کنترل کنيم و حرفهايتان را بشنويم و حتي از شما تصوير برداري کنيم و... براي اينکه شما شب راحت بخوابيد! از من مي پرسد که چرا ديروز با دوستانم براي گردش به شهر نرفته ام و اينکه چرا در خانه يک مرد تنها مانده ام و اينکه براي اين خلوت بايد پاسخي داشته باشم! لحن را مي شناسم، نتيجه گيري از حرفهايش را هم مي شناسم. مي گويم : "نرفتم چون گرم بود و سردرد داشتم، به سوالات ديگر پاسخ نمي دهم و لغاتي که شما به کار مي بريد را مناسب نمي دانم." تهديدم مي کند که به حاکم شرع مي گويم و به شوهرت خبر مي دهم، برايش فيلم و صدا پخش مي کنم، مي گويم: "اگر اين کار را بکنيد همه سوء تفاهمات برطرف خواهد شد..."

"پرسش ها بايد، مفيد و روشن و مرتبط با اتهام يا اتهامات انتسابي باشد و از کنجکاوي در اسرار شخصي و خانوادگي و سوال از گناهان گذشته افراد و پرداختن به موضوعات غير موثر در پرونده مورد بررسي احتراز گردد".

"پرسشنامه شماره 2-دستورالعمل هيات نظارت بر اجراي قانون احترام به آزاديهاي مشروع و حفظ حقوق شهروندي:
41- از تهديد متهم به هتک حرمت و افشاء اسرارر خودداري شده است.
42- ممنوعيت سوال از مسائل شخصي و گناهان فرد رعايت شده است".

بعد از اين سوالات و جواب ها کتبي مي شود، هر سه بازجو در زمانهاي مختلف از من مي پرسند که بعد از هفت سال زندگي زناشويي چرا بچه ندارم و آيا اين موضوع دليل خاصي دارد؟ اين را هم مي گذارم به حساب کنجکاوي هايي که در شهرهاي کوچک رايج است...

بدون اينکه بفهمم خوابم برده است، به پليس راه تهران رسيده ايم که بيدار مي شوم، عجله دارم به خانه برسم و کتاب حقوق شهروندي را زودتر ورقي بزنم تا ببينم آيا بازجويم راست مي گفت که ما بايد به خاطر برخورد صد در صد قانوني و خوب آنها سپاسگزار باشيم؟

*نقل قول ها از کتاب مجموعه کامل قوانين و مقررات حقوق شهروندي، تاليف و گردآوري آرزو رضايي پور است.

منبع: زنستان

مهرداد شيباني-
هفته داغي که در پايان آن معلوم نشد رئيس دولت نهم جمهوري اسلامي "مرد صلح" است يا "ديکتاتور کوچک بي رحم"، در تهران تکليف بسياري از امور روشن بود.

درست در همان لحظاتي که احمدي نژاد "به زبان عربي و با دعا براي ظهور هرچه سريعتر امام دوازدهم" سخنراني خود را در مجمع عمومي سازمان ملل شروع کرد، و منوچهر متکي تنها کسي بود که با "اشتياق زياد براي وي کف زد" در تهران، اکبر اعلمي، نماينده مردم تبريز در مجلس با طرح اين سئوال كه "مبناي ابلاغيه فرماندار تبريز به سازمان بازرگاني استان آذربايجان شرقي مبني بر ممنوعيت استفاده از واژگان و عبارات تركي در تابلوي فروشگاه‌ها و برچسب كالاها چيست؟" خواستار پاسخگويي وزير كشور مي شد.

رئيس جمهوري اسلامي داشت مي گفت "امروز متاسفانه حقوق بشر به طور وسيع توسط برخي قدرت ها به ويژه از ناحيه مدعيان انحصاري آن مورد تعرض قرار مي گيرد" که معلوم شد "در آستانه سال تحصيلي جديد، گزارش ها از ادامه برخورد دولت محمود احمدي نژاد با فعالان حقوق معلمان و تشکل هاي صنفي آنان حکايت دارد".

هم "احضار فعالان حقوق معلمان" ادامه دارد وهم برخورهاي اداري و قضايي با آنان: "به نوشته سايت اينترنتي کانون صنفي معلمان، روساي ادارات نواحي آموزش وپرورش شهرستان همدان براي نزديک به ۷۰۰نفرازمعلماني که درگردهمايي ها واعتراضات صنفي ارديبهشت ماه شرکت داشته اند، تحت نام غيبت از ۱۰ هزار تا ۲۰۰ هزار تومان حقوق کم کرده و بسياري ازمديران ومعاونان مدارس اين شهرستان رابرکنار کرده اند."

احمدي نژاد در ادامه سخنان خود به اينجا رسيده بود که "يکي از چالش هاي عمده جهان ناديده گرفتن ارزش هاي متعالي و ترويج فريب و دروغ" است و آن را به "برخي قدرت ها" نسبت مي داد، که معلوم شد "دولت نهم روزي 17 وعده " به مردم داده، و الان کشور بايد "40 ميليارد دلار ذخيره ارزي" داشته باشد، که "ظاهراً شش و نيم ميليارد دلار است" و "آقايان مي گويند 96 ميليارد دلار مصرف کرده اند" و معلوم نيست "بقيه اين پول کجا است. بنابراين يا مساله سوء استفاده پيش مي آيد يا گزارش غلط به مردم."

همچنين در اين هفته در جهاني که برخي در آن به کار "ترويج و فريب و دروغ" مشغولند، معلوم شد "اقتصاد ما زمين گير شده است" و "كسري بودجه ايران تا سال 1390 حدود سه برابر مي شود"، اما البته اين نکته نيز روشن شد که "بيش از حد نفت بر سر سفره مردم آورده شده است".[ مسوول واحد سياسي جامعه اسلامي مهندسين]

و اين همه داده هاي اين هفته نبود. در هفته اي که آقاي احمدي نژاد در سومين سفر به آمريکا، در گفت و گو با خبرنگاران خارجي "محدوديت آزادي هاي سياسي و اجتماعي را در ايران تکذيب کرد" محمد حسين موسي پور، معاون حقوقي و امور مجلس وزير کشوردولت نهم گفت: "اين وزارتخانه درحال بررسي محدود کردن فعاليت احزاب بدون پروانه است."

همان موقع سايت بازتاب "در راستاي تصميم کميته تعيين مصاديق فيلترينگ سايت هاي اينترنتي پلمپ شد" وهادي قابل، عضو شوراي مرکزي جبهه مشارکت، در تلفن کوتاهي به منزل، و از زنداني که محل آن مشخص نبود، خبر از "خوب بودن حال" خود داد؛ و براي تبديل قرار سهيل آصفي، روزنامه نگار بيست و چند ساله، سيصد ميليون تومان وثيقه تعيين شد.

و وقتي رييس جمهوري اسلامي در برابر پرسش خبرنگاراني که "با ذکر اسامي اساتيد دانشگاه، درباره اخراج آنها از دانشگاه و فشارها مي پرسيدند" مي گفت: "در ايران بيش از ۵۵‬هزار استاد داريم و خود بنده نيز يک استاد دانشگاه هستم، آزادي در ايران اگر بي نظير نباشد، کم نظير است، اظهار نظر در مورد همه چيز آزاد است" اعضاي انجمن اسلامي منتخب دانشجويان پلي تکنيک تهران "علي رغم در اختيار نداشتن ميکروفن و بلندگو که از طرف مسئولين به دانشجويان داده نشده بود" به دعاي توسل براي "آزادي 3 دانشجوي دربند که قريب به 5 ماه در زندان اوين زنداني هستند" نشسته بودند و از حال و روز استادان اجبارا بازنشسته خود مي پرسيدند. اما آيت الله عميد زنجاني، رييس منصوب دولت نهم بر دانشگاه تهران "با تهديد غير مستقيم دانشجويان" از آنان مي خواست "از وقايع دانشگاه اميرکبير درس بگيرند". او به سرنوشت همان دانشجوياني اشاره داشت که ديگر "توسل" هم برايشان کار ساز نيست، چرا که "اين موضوع نبايد دوباره تكرار شود".

و البته که اين رئيس اين دانشگاه بايد همراه با روساي دانشگاه هاي شهيدبهشتي، صنعتي شريف، صنعتي اميرکبير و علم و صنعت و دو مرکز پژوهشي ديگر به لي بالينجر، رئيس دانشگاه کلمبيا اعتراض کند که چرا "شان دانشگاه" را حفظ نکرده است. به هر حال در شرايطي که بايد "خداپرستي، عدالت و عشق به انسان ها بايد بر همه ارکان سازمان ملل حاکم شود" درست اين است که "وقتي جاهلان شما را مخاطب مي‌گيرند به آنها سلام كنيد".[احمد توکلي]

هر چند پاسخ اين سلام، چنين باشد که "مجلس نمايندگان آمريکا با اکثريت قاطع رأي به تروريستي قلمداد شدن سپاه پاسداران" بدهد، رئيس جمهور فرانسه هشدار بدهد که "ايران داراي سلاح اتمي، خطر غير قابل قبولي براي ثبات جهان خواهد بود"، جرج بوش "ايران را در کنار کشورهاي سوريه، کره شمالي، زيمبابوه، کوبا و سودان از کشورهايي توصيف کند که «رژيمي سرکوبگر» آنها را اداره مي کند" و "اعضاي دائم شوراي امنيت و آلمان سرگرم بحث درباره افزايش تحريم ها بر ايران به خاطر خودداري از تعليق غني سازي اورانيوم" باشند. بي توجه به آنکه آقاي احمدي نژاد "رسما" مي گويد: "از نظر ما موضوع هسته اي ايران خاتمه يافته و به يک امر عادي در آژانس بدل شده است."

اما اين امر عادي که البته ناشي از "فروپاشي ديپلماسي چندين ده ساله دشمنان"[داوود احمدي نژاد] است، شايد "اکنون اين آخرين تك دشمن بر ما باشد و ما داريم آخرين آزمون را پس مي‌دهيم و رسيدن به اين موضوع خيلي ساده است، فقط بايد دقت كنيم. بايد مواظب باشيم كه دشمنان در صفوف‌مان خدشه وارد نكنند؛ چراكه دشمنان چندين بار در صفوف‌مان خدشه وارد كردند و حتي شايد تا مرز شكست نيز رفته باشيم، ولي پاسخ خود را با مقاومت ما گرفتند ولي هم‌اكنون نيز دشمنان دست‌بردار نيست."

لابد به همين دليل است که با وجود سخنان علاء الدين بروجردي رئيس کميسيون امنيت ملي مبني بر اينکه "امريکا خواستار جمع آوري موشک هاي ايران بعد از جمع آوري انرژي هسته يي است" و در حالي که "يک بازرگان يا فرمانده سپاه" در کردستان عراق توسط آمريکايي ها بازداشت شده و در حال پس دادن بازجويي در مورد "نقش ايران در التهابات عراق و افغانستان است" و قضيه آن اندازه جدي است که ايران مرزهاي شمالي خود را با اقليم کردستان بسته، ما نگران اينده نيستيم؛ چرا که: "در يکي از بهترين شرايط هستيم. ايران در حال حاضر در عرصه منطقه يي و بين المللي اتحاد ملي و ثبات در وضعيت خوبي است."[مرتضي نبوي] و "جواب تكنولوژى را هم با تاكتيك مى‌دهيم."[ فرمانده‌ كل سپاه] حتي اگر "پس از گذشت 28 سال از شروع مذاكرات خط لوله صلح ميان سه كشور ايران، پاكستان و هند، وزارت نفت هند با ارسال نامه‌اي به حجت‌الله غنيمي‌فرد، نماينده ويژه وزير نفت ايران در مذاكرات خط لوله صلح و فرخ قيوم، نماينده دولت پاكستان، انصراف خود را از حضور در مذاكرات خط لوله صلح" اعلام كرده باشد؛ و بانک هاي فرانسوي هم از معاملات اقتصادي با ايران منع شده باشند.

بله، در شرايطي که "دولتمردان آمريكا ظرفيت شنيدن حرف‌هاي درست را ندارند" و رابطه شان با هند و فرانسه و.... موجب، اينگونه اخلال هامي شود، مسئله اساسي اين نيست که چه کساني "شلنگ 8 اينچ به بيت‌المال وصل کرده‌اند"، يا اينکه چگونه از "از واردات سيم‌خاردار به اينجا رسيديم" بلکه همه بحث اين است که: "من اگر لباس سوپوري بپوشم و شهر گرمسار را جارو بزنم صدها برابر برايم عزيزتر است تا اينکه سکوت کنم."[احمدي نژاد]

به هر حال وقتي "آدم وقتي به خانه خود مي‌آيد احساس برگشت يک ماهي به آب يا اقيانوس دارد که قابل وصف نيست." همان حسي که رئيس دولت نهم بعد ازبازگشت شکوهمند از اجلاس سازمان ملل به ايران خواهد داشت؛ به ويژه درکنار کساني که فکر مي کنند: "زمين بازي عوض شده"، "شوک بر غرب" حاکم و "منطق ايران درخشيده" و "صداي كف زدن حضار، لبخند رضايتبخشي بر چهره رئيس جمهور ايران نشانده است".

پس فراموش کنيم که فرمانده عالي رتبه ارتش آمريکا گفته است: "در صورت ادامه نقش ايران در التهابات منطقه، آمريکا اقدام قاطعي از خود نشان خواهد داد" و گنجاندن نام سپاه پاسداران در فهرست سازمان هاي تروريستي رادر بهترين حالت مي توان "تلاشي عمدي براي منحرف كردن توجهات از يك سياست ديپلماتيك شكست‌خورده" تلقي کرد و "در بدترين حالت به عنوان روشي مخفيانه براي دستيابي به مجوز كنگره در حمله به ايران"